تمام پست ها

بدون تردید، مداخلات پیشگیرانه در بیماری‌های قلبی عروقی، نسبت به مداخلات درمانی، هم تأثیر بیشتری روی سلامتی و کیفیت و کمیت زندگی افراد دارد، و هم از نظر هزینه سلامت، بسیار توجیه پذیرتر هستند.
اما مشکلات زیادی در مسیر این مداخلات وجود دارد و پایبندی به توصیه‌های علمی در این زمینه، هم در ناحیه پزشکان ضعف زیادی دارد و هم در ناحیه بیماران. به همین خاطر تلاش‌های زیادی در مطالعات می‌شود که با روش‌های مختلف، این پایبندی بیشتر شود.
مجله لنست در شماره گذشته، مطالعه جالبی را منتشر کرد که در سوئد دو گروه در یک پیگیری یک ساله با هم مقایسه شدند. دو گروه که بیماری قلبی عروقی نداشتند اما حداقل یک فاکتور خطر داشتند و از جمه شروع پدیده آترواسکلروز (تنگی عروق) در سونوگرافی شریان‌های کاروتید (سرخرگ‌های گردن) دیده می‌شد. به یک گروه پلاک ها را نشان دادند و در گروه دیگر به توضیحات بسنده‌کردند.گروهی که پلاک را با چشم دیده‌بودند، پس از یک سال به صورت کاملا قابل توجه و معنی‌دار به جهت آماری، فاکتورهای خطر را بهتر اصلاح کرده‌بودند و اوضاع بهتری داشتند. لینک مطالعه در پایان آمده‌است.
این است که به نظر یک راه خیلی خوب، صحبت کردن بیشتر با بیمار، توضیح دادن یافته‌ها و نشان دادن تصاویر تشخیصی و توضیح آنهابرای بیمار است.
باید هرچه بیشتر و بیشتر یادمان باشد که مهم ترین رکن درمان، بیمار است و او را خیلی بیشتر و بیشتر باید دید و وقت شلوغ ما در میان پروسیجرهای تشخیصی و درمانی و نوشتن ها و نسخه‌ها و داروها و ابزارها، ما را از اصل کار که بیمار است دور نکند.

https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(18)32818-6/fulltext