تمام پست ها

همه می‌دانیم که یکی از مهم ترین اصل‌های پرکتیس امروزه در بسیاری موارد، انتقال اطلاعات کافی به بیمار است درباره بیماری و همچنین شواهد موجود. که باید با حوصله وقت گذاشت و با زبان بیمار، شواهد موجود درباره بیماری و گزینه‌های مختلف تشخیص و درمانی را به او منتقل‌کرد و سپس او را در تصمیم برای بیماری‌اش کاملا سهیم کرد.
اما اینجا گاه یک اشتباه در ذهن ایجاد می‌شود. پزشک ممکن است فکر کند که قرار است بعد از انتقال اطلاعات، بیمار هم همان تصمیمی را انتخاب‌کند که نظر پزشک است! و اگر تصمیم دیگری را انتخاب کرد،‌حتما خوب متوجه نشده‌است. در حالی که یادمان باشد که این طور نیست. بیمار ممکن است با توجه به ترجیح‌هایی که از نظر پارامترهای مختلف کیفیت زندگی و کمیت آن و مسائل اقتصادی برای خودش دارد، تصمیم دیگری بگیرد. این جمله مهم را یادمان یاشد که ما ممکن است در علم پزشکی خبره باشیم، اما در صلاح زندگی هر کس، خود فرد خبره است. وظیفه طبیب، انتقال خوب و درست و به زبان ساده اطلاعات است و شواهد به روز. که طبعا و البته شرط اولش این است که خود او نیز کاملا به روز باشد واز مطالعات و شواهد، کاملا آگاه. در جلسات انجمن قلب ایالات که از همین امروز در شیکاگو شروع شده، مطالعات مختلفی درباره نحوه تصمیم گیری در تشخیص و درمان و نقش تیم و همچنین کامپیوتر در آن، ارایه می شود و در ادیتوریالی که جان ماندرولا به عنوان پیش درآمدی بر این مطالعات در مداسکیپ نوشته، این مطلب را این طور خلاصه کرده که

Advocacy for shared decision-making means accepting that fully informed patients might rationally choose not to use an anointed therapy.