قاعدتا این طور به ذهن میرسد که وقتی پدر یا مادر یا هر دو پزشک باشند، مراقبت از بیماریهای کودکانشان بهتر و درستتر انجام میشود و بچهها سالمتر هستند. اما حداقل در همه موارد ممکن است چنین نباشد و این برخورداری، گاه آفتهایی هم به دنبال دارد. از جمله اینکه پزشکان وقتی متخصص میشوند، معمولا دیدشان به بیمار خیلی محدود و در تونل تخصصشان میشود و به قول یک ضربالمثل فرنگی: چکش همه چیز را میخ میبیند! دوست جراحی تعریف میکرد که فرزندش وقتی خردسال بوده، او رزیدنت جراحی بوده و گاه که مادر به او میگفته که کودک علائم سرماخوردگی و عفونت دارد و او چک کند که آیا چیز مهمی هست یا نه، او ناخودآگاه دستی روی شکم بچهاش میگذاشته و میگفته خوب است! یعنی بیماری مهم را ناخودآگاه فقط شکم حاد جراحی میدانسته! و آفت دوم هم این است که بسیاری از پزشکان، علائم خود و اطرافیانشان را گاه دست کم میگیرند و به این راحتی تن به اقدامات تشخیصی و درمانی نمیدهند که این نگاه نیز میتواند گاه باعث تأخیر تشخیص و درمان در فرزندان شود. در مجله گاردین، اخیرا نویسندهای که خود متخصص عفونی است، مقاله جالبی را در این زمینه نوشته که لینک آن را در پایان تقدیم کردهام. عنوان مقاله و جمله آغازین این است:
Does being a doctor make me a better parent?
It’s bizarre to think that doctors make good parents – in fact, the opposite may well be true
دیدگاه خود را ثبت نمایید.
0 دیدگاه برای این پست ثبت شده است.
