تمام پست ها

بسته شدن رگ کرونری که رگ تغذیه‌کننده قلب است، می‌تواند ناگهانی باشد که معمولا با لخته است و عامل سکته قلبی و باید به سرعت باز شود، و یا مزمن است و ظرف سال‌ها این اتفاق می‌افتد که با تنگ شدن تدریجی توسط پلاک پیچیده ای به نام پلاک آترواسکلروتیک است. به این حالت دوم بسته شدن کامل مزمن می‌گویند که ممکن است علامتی هم ایجاد نکند، چون در بیشتر موارد خونرسانی از طریق تشکیل رگ‌های جانبی یا از انتهای رگ توسط رگ‌های باز دیگر صورت می‌گیرد.
باز کردن این رگ‌های بسته‌شده مزمن از طریق آنژیوپلاستی با بالون و استنت، معمولا مشکل و پردردسر است. اما نکته مهم این است که گرچه هنوز این باور برای بیشتر مردم وجود دارد که حتما هر رگ بسته‌ای بهتر است باز شود، اما در عمل این طور نیست، و عمده هنر طبیب به این نیست که رگ بسته را باز کند، بلکه به این است که باز کردن کدام رگ به بیمار سود می‌رساند.
این مطالعه دنبال پاسخ این سؤال بوده است که آیا باز کردن رگ‌های بسته‌ مزمن، به بهبود عملکرد بطن چپ کمک می‌کند یا نه؟ این بررسی با یک پیگیری شش ماهه و از طریق دقیق‌ترین ابزار موجود یعنی ام آر آی، انجام شدو نتیجه منفی بود. یعنی باز کردن این رگ‌ها تأثیری بر بهبود عملکرد بطن چپ بیش از تأثیر درمان دارویی خوب نداشت. این مطالعه البته مانند هر مطالعه‌ای محدودیت‌هایی داشته‌است، اما به نظر می‌رسد که فعلا تنها بیمارانی از این پروسیجر مشکل سود می‌برند که علی رغم درمان دارویی خوب و درمان رگ‌های دیگر، همچنان علامتدار باقی مانده‌باشند و درد سینه داشته‌باشند، و این باز کردن، فعلا تنها سودش برای بیمار کاهش درد سینه است، و نه بهبود عملکرد قلب و طول عمر. و اینها همه یک بار دیگر یادآور اهمیت این بخش از هنر طبابت بود، یعنی انتخاب دقیق بیمار برای هر پروسیجر تشخیصی و درمانی.