اینکه یک پروسیجر تشخیصی خوب است یا بد است، طبیعتا جمله دقیقی نیست. هر پروسیجری میتواند مناسب یا نامناسب باشد، بر اساس ویژگیهای بیماری که برای آن انتخاب شده است. این است که بخش مهمی از هنر طبابت، همین انتخاب درست بیمار است Patient Selection
هم حساسیت و اختصاصیت تستها بر اساس ویژگیهای بیمار کاملا متغیر است و طبیعتا ارزش تشخیصی آنها، و هم سودی که هر بیمار از هر مداخله درمانی میبرد با توجه به شرایط خاص او متفاوت است
این بخشی از این اصطلاح مدرن امروزی در طب است: Precision Medicine
آنژیوگرافی کرونر هم از این قاعده مستثنا نیست، و به صورت یک قانون کلی، هر چه بیمار بر اساس شرح حال و یافتههای تستهای غیرتهاجمی، پر ریسک تر، سود او از این تست بیشتر و هرچه آناتومی دیدهشده، پرخطرتر، سود او از مداخله تهاجمی بیشتر. و قاعدتا پر ریسک ترین آناتومی میتواند این باشد که بیمار در سه راهی شاخه اصلی چپ، نزولی قدامی و سیرکومفلکس، تنگی نود و نه درصد داشته باشد و کل سیستم چپ به مویی بند باشد. بیمار محترم هفتاد سالهای با سندروم حاد کرونری اخیر و قدرت طبیعی عضله قلب که در شاخه راست نیز تنگی شدید وجود داشت و به دست جراح سپرده شدند و با اوضاع خوب مرخص شدند.
دیدگاه خود را ثبت نمایید.
0 دیدگاه برای این پست ثبت شده است.
