گل آفتابگردان: شعر محمد رضا شفیعی کدکنی
چند روز قبل، دوست عزیزی این شعر شفیعی کدکنی را برایم فرستاد، به عنوان یکی از شعرهای محبوب آن دوست عزیز و انصافا که چه شعر محبوبی است واین روزها چقدر دوستداشتنیتر این شعر کوتاه بسیار هنرمندانه را در این پست خواندم، تقدیم به همه آدمهایی که مانند گل آفتابگردان در این شعر هستند
و این روزها ما چقدر نیازمند آفتابگردانها هستیم
آدمهایی که
دم همتی شگرف دارند
آدمهایی که همیشه در این تکاپو هستند که زندگی به غیر امید و آرزو نیست
و در همه عمر، در جستجوی آرزوهایشان هستند
آدمهایی که همیشه با امید گشایش زندگی میکنند
اگرچه در روزهای آنها این گشایش، تمام و کمال حاصل نشود
آدمهایی که خود، آفتاب هستند
دیدگاه خود را ثبت نمایید.
0 دیدگاه برای این پست ثبت شده است.
